مداحی انگلیسی

به یاد می آورم سالهای دور کودکی را دست در دست پدر شبهای محرم با چه شور و چه شوقی راهی مسجد محل می شدیم تا هر شب لبیک بگوییم به دعوت آزادگی ابا عبدالله (ع) به مردانگی قمر بنی هاشم (ع) و به صبر زینب (س)، چه محیط دوستانه و دلنشینی بود، یک مسجد قدیم با کلی آدمهای خوب و مهربان، گرمی دلها شب های سرد زمستان را قابل تحمل می کرد و مداحی که با شعرها و سرود های حماسی انسان را به شور می آورد، آن روزها خبری از ترانه خوانی سخیف برخی مداحان امروزی نبود، مداحی حرمت داشت.

با یاد آوری آن خاطرات حس غمی به غیر از غم مظلومیت حسین (ع) در دلم شعله میزند و با خودم می گویم کاش برخی مداحان نخوانند به حرمت آبروی حسین (ع). این مداحی ها دلها را دور میکند از محبت سلطان عشق و به دشمن بهانه میدهد که بیش از پیش گزافه بگوید.

بارها شنیده بودیم که جریانی هست به نام شیعه انگلیسی، شیعه ای که دین را از سیاست جدا می داند، شیعه ای که امر به معروف و نهی از منکر را باور ندارد، امر به معروف و نهی از منکری که اباعبدالله (ع) برای زنده نگه داشتنش قیام کردند، شیعه ای که هنجار ها را در مینوردد. حالا باید بدانیم که مداحی انگلیسی چیست.

مداحی انگلیسی یعنی با کمال قباحت لباس ها را در بیاورند و خطاب و حضرت حسین (ع) بگویند: دلم با تو هماهنگه و با حرکات موزون دست و صورت انگار که در حال رقص اند و در جایی دیگر بگویند: رقاصه ی عباسم می رقصم و می تازم. و هیچ کس هم دم نمیرند که برادر چرا می خوانی و نخوانی نمی گویند که حسین (ع) غریب ماند و بگذریم که چه تریبون و امکانات عریض و طویلی در اختیار دارند. اینجاست که باید اعتراف کنیم که دشمن در دل هیئت ها، حسینیه ها و مساجد ما هم نفوز پیدا کرده، سیاست تعیین میکند و تصمیم می گیرد و یک مشت جوان بیگناه و ساده با دل پاکشان اسیرشان می شوند و چه جالب که برخی از مداحان مشهور کشور که از آنها انتظار نداریم از دستگاه امام حسین (ع) سو استفاده می کنند و نظریات سیاسی و غیر فرهنگی خودشان را به جامعه تزریق می نمایند، برخی دیگر به بدگویی از مسولین نظام که خط فکری مشترکی ندارند می پردازند که البته بندگان خدا حق دارند آخر سوادی ندارند که در دانشگاه ها و سمینار ها دعوتشان کنند و به آنها فرصت ابراز عقیده و نظر بدهند.

من میروم و شما می مانید از من حقیر گفتن و از شما سرور گرامی شنیدن که در جامعه ای که اختلاص و ناعدالتی موج میزند، در جامعه ای که قوانین اسلامی مورد استثنا واقع می شود و از عدالت علی (ع) فقط نامش را میشنویم هیچ گاه منجی ظهور نخواهد کرد، آخر کسی نیست که یاریش کند و خدا خوب میداند که چگونه از آخرین بنده نیکش چگونه محافظ کند و فکر میکنم اصلا نیازی به دعای اللهم کن لولیک… من و شما نباشد و چه زیبا فرمود آیت الله بهجت به کسی که از او از منجیمان و ولی امرمان پرسیده بود که چه میشود و… گفت: منجی بیایید ممکن است خود تو قصد جانش را کنی! آری دوستان اینگونه است.

و حرف آخر اینکه با حوسین حوسین گفتن برخی و گریبان پاره کردن برخی دیگر نمی توان مسیر آزادگی و دین داری امام عشق را ادامه داد، حسین (ع) دردش و غمش نه تشنگی بود و نه سر بریده بر نیزه خودش، نه اسارت اهل بیت اش و نه غربتش، امام حسین (ع) عباس ها میخواست، علی اکبر ها می خواست و حر ها که چه افسوس که اندک بودند یارانش. امام حسین (ع) همه ی هم و غمش برای امروز ما بود برای جاهلیت مدرنی که ما را خفه کرده.

موارد مشابه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

2 × پنج =