گلهای شمعدانی

پائیز باشد، غروب باشد آن هم دلگیر،تنها باشی، بی هیچ نشانی از دوست و دلگیر باشی از خودت، از همه و این کابوس دیوانه وار رهایت نکند، حتی وقتی که بیداری. یک گوشه، دنج خالی از هیاهو نشسته ام، خیره به آسمان و لبخند میزنم به استکان چایی که مادر برایم آورده و شاد از اینکه هنوز دنیا خوبی هایش را دارد، مادر که باشد خوبی های دنیا هنوز سرجایشان هستند.
یک نگاه به گلهای شمعدانی داخل گلدان که بی هراس از هجوم سرمای پائیزی جا خوش کرده اند و یک نگاه به درخت بی برگ گوشه حیاط که به پائیز لبخند زده. همه اینها خیلی زود از ذهنم گذر میکنند و من به این می اندیشم که کجاست آنکه باید گلهای شمعدانی گلدانها را سیراب کند، با دستان لطیف و صدای پر مهرش برایشان از امید بگوید و به من لبخند زنان عشق هدیه دهد. چقدر دلم برایش لک زده، چقدر از نداشتن اش غمگینم، گاهی اندیشه کنان غرق در این افکارم که هنوز او از آن من است، گاهی در خیال، خود را در منظومه چشمان اش رها میکنم و رها میشوم در خیال…
صدای دلنشین مادر من را از عالم خیال به عالم واقعیت کوچ میدهد، که چای ات را بنوش یخ کرد. صدای دعا های پدر معنویت می بخشد به فضای خانه ی ما، سر سجاده اش با خدا راز و نیاز میکند و خوشحالی را می خوانم از لبخند رضایت بخش اش که همه چیز خوب است. پائیز با یک خنکی سرد به من تلنگر میزند، استکان چای که هنوز گرمایش را با خود دارد وجودم را گرم می سازد، و من هنوز و همیشه به رها می اندیشم که چقدر جای خالی اش پر کرده سراسر زندگیم را، چقدر نیست و این نبودن هایش تیشه بر تن فرتوت من است… خیلی قبل تر گفته بودم سهم من از دنیا نرسیدن بود نرسیدن به رها نقطه پر رنگ زندگی من است که پشت این صفر ها و یک های لعنتی جا خوش کرده…

خواندن ادامه مطالب